Çizgili Hikaye - Uyku Öncesi Çocuk Masalı - Çoklu Zeka

Çizgili Hikaye - Uyku Öncesi Çocuk Masalı - Çoklu Zeka

Uyku Öncesi Masallar19 dk3-8 yaş

Bu masal sabırlı olmayı, dikkatli davranmayı, anneden ayrılınca yardım aramayı ve Allah’ın nimetlerine şükretmeyi öğretir.

Bu masal Masaldan Erdeme uygulamasında ücretsiz ve reklamsız.

App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalın konusu

Güzel bir yaz sabahı Küçük Zebra, annesiyle birlikte markete gider, ancak kalabalık tezgâhlar arasında annesini kaybeder. Annesinin öğüdünü hatırlayıp çizgili birini ararken çizgili kravatlı ayıyla, çamaşır asan kunduzla, park bekçisi tilkiyle, kaplanlarla, gemi kaptanıyla, büyük çizgili balıkla ve piyano çalan keçiyle karşılaşır. Her biri ona çizgilerin farklı yerlerde bulunabileceğini gösterir. Akşam yaklaşırken bir porsuk, annesinin onu aradığını söyler ve Küçük Zebra annesine kavuşur. Günün sonunda Allah’a şükrederek uykuya dalar.

Bu masal ne öğretir?

Bu masal sabırlı olmayı, dikkatli davranmayı, anneden ayrılınca yardım aramayı ve Allah’ın nimetlerine şükretmeyi öğretir.

Masalın kahramanları

Küçük ZebraAnne ZebraBüyük Çizgili BalıkPorsukPark Bekçisi Küçük Tilki

Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz

  1. Küçük Zebra annesini nerede kaybetti?
  2. Küçük Zebra’yı sudan kim kurtardı?
  3. Küçük Zebra annesini bulmasına kim yardım etti?

Bu masalı uygulamada dinleyin

  • Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
  • Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
  • Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
  • Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalı izle

19 dk

Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.

Masalı oku

Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.

Markete gitmek için güzel bir yaz sabahıydı. Küçük Zebra ve annesi markete doğru yola çıktı. Bazı hayvanlar alışveriş yapmak için markete giderken bazıları da alışverişlerini yapmış, aceleyle evlerine dönüyordu. Market çok büyüktü. Orada aradığınız her şeyi kolayca bulabilirdiniz. Hatta ihtiyacınız olmayan şeyleri de.

Anne Zebra buzdolabına baktıktan sonra neye ihtiyaçları olduğunu tespit etmişti. Geçen hafta hiçbir şey satın almama haftasıydı. O hafta hiçbir şey almadılar. Reçellerini Anne Zebra ile Küçük Zebra birlikte evde yaptılar. Yoğurtlarını, meyve sularını, her şeylerini evde hazırladılar.

Pijamalarını kendileri diktiler. Kazaklarını kendileri ördüler. Şapkalarını, eldivenlerini kendileri ördüler. Hiçbir şey satın almama haftası böylelikle bitti.

“Anne, biraz etrafa bakmak istiyorum. Ben dönene kadar sen burada sessizce kalabilir ve beni bekleyebilirsin. Ama dikkat et, kaybolursan etrafta bizim gibi çizgili birini ara, olur mu?” dedi Anne Zebra.

“Tamam anne, burada bizim gibi çizgili olandan fazla yok,” diyerek başını salladı Küçük Zebra ve etrafına bakmaya başladı. Uzun tezgahların üstünde dağ gibi yığılmış karnabahar, lahana, brokoli, ıspanak, kereviz, havuç ve bir dolu çeşitlilikte yemek vardı. Küçük Zebra'nın bu çeşitlilik karşısında başı dönmüştü.

“Allah'ım, sen ne kadar çok nimetler yaratmışsın bizim için,” dedi içinden. Sonsuz ve sınırsız gibi görünen tezgahların önünden düşünmeden geçmeye başladı. Sonra başını kaldırıp bakınca, annesini hiçbir yerde göremedi.

Üstelik annesinin tembihlediği gibi çizgili bir şeyler aradı ama etrafta çizgili birileri de yoktu. Küçük Zebra çevresine bakındı, endişelenmeye başladı. Kafasını marketin kapısına doğru çevirdi. Elinde çantasıyla alışveriş yapmak için aceleyle markete giren bir ayı ile karşılaştı.

Hasır bir şapka ve uzun çizgili bir kravat takıyordu. “Affedersiniz bayım, siz bir zebra mısınız?” diye sordu Küçük Zebra. “Zebra'ya benziyor muyum?” diye hayretle yanıtladı ayı. “Ama kravatınız çizgili.”

“Eee, ne olmuş? Kürküm kahverengi, bir çizgili değil.” “Evet, bu doğru,” dedi Küçük Zebra. Ve nazikçe sordu: “Annemi gördünüz mü?”

“Şaka mı yapıyorsun? Ben senin anneni nereden bileceğim? Lütfen şimdi beni fazla engelleme. Ben haşhaşlı kek, zencefilli kurabiye, bir kavanoz bal ve bunun gibi şeyler almak için markete gitmem lazım.” “Ben büyük bir parça salatayı tercih ederim,” dedi Küçük Zebra ve üzüntüyle ekledi: “Ama ne yazık ki annemi kaybettim.”

“Bana öyle geliyor ki daha büyük ve kravatımdan daha çizgili birini arıyorsun,” dedi ayı. Ve kalabalığa karışıp gözden kayboldu. Küçük Zebra aceleyle ilerledi. Bir bahçenin kapısından içeri girerken kafasını çevirdi. Bahçede gördükleri onun çok ilgisini çekmişti.

Burada çamaşırcı kunduz, kuruması için çamaşırları asıyordu. İpte çizgili çarşaflar, çizgili battaniyeler, yastık kılıfları ve çeşitli kıyafetler vardı. Kunduz ipe inanılmaz renklerde çizgili çoraplar da asmıştı. “Vaaav, ne kadar güzel!” diye neşeyle bağırdı Küçük Zebra.

“Eminim annemi bu kadar çizginin olduğu bir yerde bulabilirim.” Çarşaflar ve diğer çamaşırlar rüzgârda neşeyle uçuşuyordu. Sanki bir zebra sürüsü bahçede dört nala koşuyordu. Küçük Zebra biraz daha dikkatli bakınca bunların çarşaflar, battaniyeler ve yastık kılıflarından başka bir şey olmadığını anladı.

“I ıh, ne yazık ki benim aradığım burada da değil,” diye içini çekti Küçük Zebra. Ve çırpınan çarşafların arasından geçerek bahçenin diğer tarafındaki kapıdan çıktı. Küçük Zebra şehrin parkına doğru yöneldi. Patikadan aşağı inerken yeşil çalıların uzun süredir budanmadığını fark etti.

“Ne büyük ihmal!” diye haykırdı. Uzun süredir aç olduğundan çalıların üstünü ve yanlarını azar azar kemirmeye başladı. Park bakıcısı küçük tilki, çalıları budamaya gelmişti. Biraz daha yakınlaşınca çalıları budamasına gerek kalmadığını şaşkınlıkla gördü.

Bu iş için titreyen bahçıvan makası ile uğraşmak yerine birkaç bitki yiyici işi almanın çok daha iyi olacağını düşündü. “Günaydın,” diye seslendi Küçük Zebra. “Bugün burada çizgili birini gördünüz mü?”

“Sadece sen. Bir de her gün kuş ağaçlarını görüyorum,” diye yanıtladı küçük tilki. “Kuş ağacı,” diye tekrarladı Küçük Zebra şaşkınlıkla. “Evet, bak, onlardan birkaç tane orada yetişiyor,” diyerek patisiyle biraz ilerideki çizgi gibi duran güzel ağaçları işaret etti.

Küçük Zebra zaman kaybetmeden ağaçlara doğru ilerledi. Ancak çok geçmeden bu ağaçların annesi olmadığını fark etti. Onlar da konuşamaz ve onlara bir şey soramazdı. Küçük Zebra bahçedeki patikaya geri döndü ve ilerlemeye devam etti.

Biraz sonra kendisini iki gül çalısı arasında duran bir bankın yanında buldu. Bank daha yeni beyaza boyanmıştı ve onu boyayan tavşan da başka bir göreve gitmek için acele ediyordu. Bu sırada berber geyik karşı yönden geliyordu.

Gazetesini okumaya o kadar dalmıştı ki bankın yeni boyandığını fark etmedi. Uzun yelelerin bu yıl çok moda olacağına dair okuduğu haberle şaşkına dönmüştü. “Hmm, şimdi anladım,” diye homurdandı ve yeni boyanmış bankın üstüne çöktü.

“Demek bu sebeple artık kimse bana yelesini kestirmeye gelmiyor.” “Günaydın,” diyerek selamladı onu Küçük Zebra. “Senin çizgililerden olmadığını biliyorum ama belki bugün çizgili birini görmüşsündür.”

“Hayır, görmedim,” diyerek başını salladı geyik ve kaşlarını çatarak ekledi: “Beni daha çok yeleler ilgilendiriyor, çizgiler değil. Yelesi olan birçok hayvan var ama şimdi hepsi bana karşı birleşmiş gibi davranıyor.”

Geyik gazetesini katlayıp ayağa kalktı. Sırtını Küçük Zebra'ya döndü ve ayaklarını sürüyerek gitti. Geyiğin arkasından bakan Küçük Zebra, “Hmm, yine de biraz çizgili,” diye düşündü. Çünkü yeni boyanmış bankın beyazları, geyiğin ceketi ve pantolonunu çizgili hâle getirmişti.

Deniz önünden tatlı bir esinti geliyordu. Küçük Zebra etrafa bakınmak, annesini aramak için sahile yöneldi. Sahilde top oynayan bir çift çizgili kaplan vardı. “Merhaba,” diyerek mutlulukla selamladı onları Küçük Zebra.

“Zebralara çok benziyorsunuz. Annemi gördünüz mü?” Kaplan cevap verdi: “Ne sen ne diyorsun? Siz zebraların siyah beyaz çizgileri var. Bizim çizgilerimiz ise siyah ve turuncu, yani tümüyle farklı,” diye itiraz etti.

“Gerçekten mi?” diye tereddüt etti Küçük Zebra, “ama yine de biraz benziyoruz.” “Ben aramızda hiçbir benzerlik göremiyorum,” diye homurdandı kaplan ve sert bir şekilde kükredi. Küçük Zebra bir an önce oradan uzaklaşmasının daha iyi olacağını düşündü ve hemen oradan uzaklaştı.

Biraz ileride, iskelede direğine sancak asılmış bir gemi vardı ve sancağı da çizgiliydi. “Orada birisi mutlaka annem hakkında bir şeyler biliyordur,” dedi Küçük Zebra ve gemiye doğru koşmaya başladı. Küçük toynaklarıyla geminin yan tarafını vurdu.

“Orada biri var mı?” “Ben.” Ses geminin ambarından geliyordu. “Fakat sizi göremiyorum. Kendinizi gösterir misiniz?” dedi Küçük Zebra. “Niçin göstermeliyim?” “Şey, çizgili olmadığınızdan emin olmak istiyorum.”

Ambardan ses geldi: “Okyanusun diğer tarafından geliyorum ve orada hiç çizgili birilerini görmedim.” “Bir tane bile yok mu? Peki o zaman niçin geminin sancağı çizgili?” dedi Küçük Zebra.

Geminin kaptanı cüce karınca yiyen, ambardan çıktı. Çizgili denizci gömleği giyiyordu ve uzun tırnaklarıyla şapkasını düzeltiyordu. “Çizgili bir sancağı uzaktan görmek daha kolay da ondan,” diye açıkladı.

“Peki ya çizgili gömleğiniz?” “Bu şekilde okyanusta fark edilmek de daha kolay. Eğer çizgili bir sancağın ve çizgili bir gömleğin varsa senin çizgili olmana gerek yok,” diye açıkladı karınca yiyen. Ve uzun tırnaklı pençeleriyle geminin ambarına doğru tekrardan hareket etti.

“Bak, ambar ağzına kadar karıncalarla dolu. Artık huzur içinde eve yelken açabilirim,” dedi. Karıncaları duyan Küçük Zebra sağa döndü ve sahile doğru koştu. Ancak iskelenin tahtaları ıslak ve kaygandı.

Küçük Zebra aniden kayıp suya düştü. Suyun içine batıp çıkarken, “Yardım edin, nasıl yüzüleceğini bilmiyorum!” diye bağırıp ağlamaya başladı. “Fakat ben biliyorum,” dedi büyük çizgili balık. Küçük Zebra'yı kuyruğundan yakalayıp hemen sahile çıkardı.

Küçük Zebra silkindi, nefesini tutup kekeleyerek konuşmaya başladı: “Çok teşekkür ederim. Denizin altında çizgilerin olduğunu asla düşünmezdim. Ayrıca çizgilerin de çok güzel. Sen orada, denizin derinliklerinde neler olduğunu asla tahmin edemezsin. Denizin altı gizlerle doludur,” dedi balık.

“Ama sen de karadaki hayat hakkında hiçbir şey bilmiyorsun,” dedi Küçük Zebra. “Haklısın, kabul ediyorum. Ben de hep sahile çıkmayı, kumlu plajda yürümeyi ve karadaki yaşamın nasıl olduğuna bir göz atmayı hayal ediyorum,” dedi balık.

“Hadi o zaman gidelim,” dedi Küçük Zebra ve toynağını balığa uzattı. “Sana pek çok ilginç şey gösterebilirim.” “Hmm, gelmek çok isterdim ama çok kısa bir süre içinde boğulurum. Benim için çok fazla hava var dışarıda,” dedi balık üzgün bir şekilde.

“Ben bazen iskeleye seni ziyarete gelip karadan haber getirebilirim,” dedi Küçük Zebra. “Sana çok minnettar olurum,” dedi balık. Ve henüz keşfedilmemiş su altı sırlarını aramak için denizin derinliklerine doğru gözden kayboldu.

O gün hava çok sıcaktı. Küçük Zebra balıkla konuşurken tamamen kuruduğunu fark etti. Toynaklarıyla yelesini ve elbisesini düzeltti ve şehre doğru ilerlemeye başladı. En yakın caddeye girdiğinde aniden kulaklarını dikti.

Açık bir pencereden muhteşem bir müzik sesi geliyordu. Küçük Zebra sessizce yaklaştı, pencerenin yanındaki banka zıpladı ve pencereden içeri baktı. Odada pencerenin yanında bir piyano vardı. Dişi bir keçi bütün dikkatiyle piyanonun siyah ve beyaz tuşlarına basıyordu.

“Rahatsız ettiğim için özür dilerim. Çaldığınız enstrümanın adı nedir?” diye sordu Küçük Zebra. Kendini tutamamıştı. “Bana zebra'ya benziyor gibi göründü. Biraz da anneme benziyor.” Küçük keçi çalmayı bırakıp tuşlardan gözlerini kaldırdı.

“Bu bir piyano. Gerçekten de tuşları çizgili gibi görünüyor. Neredeyse senin annen gibi.” “Bana da öyle göründü,” dedi Küçük Zebra mutlulukla. “Çaldığınız notalar da çizgili bir kâğıda yazılmış. Eğer bu notalarla çizgili tuşlara basarak çalıyorsanız, müziğin de çizgili olduğu söylenemez mi?” dedi Küçük Zebra.

“Çizgili, kareli ya da puantiyeli müzik çalmadım ve dinlemedim. Müzik sadece müziktir,” diye cevapladı küçük dişi keçi. Küçük Zebra dişi keçiye “Güle güle,” diyerek bankın üzerine atladı. Çünkü yandaki evde oturan porsuk fark etmişti.

Neredeyse akşam olmak üzereydi. Porsuk, yan pencereden gelen müziği dinlemek için balkonuna çıkmıştı. “İyi akşamlar. Bugün yanaklarınızdaki çizgiler dışında başka çizgili birilerini gördünüz mü?” diye sordu Küçük Zebra.

“Her sabah dişlerimi fırçalarken banyodaki aynada kendi çizgilerimi görüyorum.” “Başka çizgili bir şey?” dedi Küçük Zebra. “Bu sabah kahvaltıda büyük çizgili bir karpuz yedim. Doğruyu söylemek gerekirse sulu ve kırmızı içini yedim. Çizgili kabuğunu da komşum ineğe verdim.”

“Başka?” “Başka, bütün gün boyunca penceremin önündeki saksıda yetiştirdiğim kıymetli domateslerimin üzerindeki çizgili böcekleri kovaladım. Başka, başka... Biraz önce de büyük bir parça ballı kekimi yedim. Herkesin çok iyi bildiği gibi o da çizgilidir.”

“Peki, başka?” dedi Küçük Zebra. “Aa, hatırladım. Kısa bir süre önce evimin köşesinden geçen çizgili bir anneye rastladım. Çevrede gördüğü herkese küçük kızını soruyordu.” “Aa, o benim annem olmalı!” diye bağırdı mutlulukla Küçük Zebra.

Porsuk'a güle güle bile demeden Porsuk'un evinin köşesinden koşarak döndü. Küçük Zebra annesini gördüğünde köşeyi henüz dönmüştü. Anne Zebra biraz uzakta, sırtı dönük bir şekilde duruyordu ve hoşlandığı ineğiyle tatlı bir sohbete dalmıştı.

İnek heyecanla şikâyetini anlatıyordu: “Kısa süre önce bitki yiyenler için gazetede bir haber okudum. Eğer çok fazla çizgili karpuz yersen çizgili olabiliyormuşsun. Ne kadar yediğimin önemi kalmadı. Çünkü ben hâlâ sıradan siyah beyaz bir ineğim.”

Anne Zebra merakla sordu: “O haber belki de zebralar hakkındadır. Ayrıca postunuzdaki siyah noktalar hiç de kötü görünmüyor. Hatta çizgili bir ineğin çok tuhaf görüneceğinden eminim.” “Gerçekten böyle mi düşünüyorsunuz? Bu arada arkanızda duran sizin kızınız değil mi?”

Anne Zebra arkasına döndü ve Küçük Zebra'nın yaklaştığını gördü. Küçük Zebra, “Anne!” diye bağırarak boynuna atladı annesinin. Anne Zebra Küçük Zebra'ya sarıldı ve kucaklayarak yukarı kaldırdı.

“Şükürler olsun Allah'ım, sonunda birbirimizi bulduk,” diye mutlulukla yavrusuna sarıldı. “Ah Küçük Zebra'm, biliyorsun, bu sabah markette çok işim vardı. Dalmışım, birdenbire fark ettim ki sen gitmişsin. Ne kadar ararsam arayayım seni hiçbir yerde bulamadım.”

“Ben de,” dedi Anne. “Ben de bütün gün seni aradım. Görünüşe göre dışarıda pek çok çizgili var.” “Kaplanları mı kastediyorsun?” diye sordu Anne Zebra. “Yok yok, kaplanları, çizgili çarşaflar, yastık kılıfları, çoraplar, kuş ağaçları, sancak, piyano tuşları... Ne kadar çok çizgililer varmış etrafta.”

“Gerçekten bana da öyle geldi,” dedi annesi. Ve komşusu inekle vedalaşıp birbirlerine iyi akşamlar diyerek evlerine gitmek üzere ayrıldılar. Hava iyice kararmıştı. Sadece çizgililer değil, artık hiçbir şey görünmüyordu.

Evlerine gidince, bütün gün çok yoruldukları için Anne Zebra ve Küçük Zebra erkenden yataklarına yattılar. Uykuya dalmadan önce düşündü Küçük Zebra: Ne çok çizgili şey varmış etrafında. Sonra da dua etti, şükretti Rabb'ine kendisini annesine kavuşturdu diye.

Rehber Uyku masalı — Çocuğunuzu uyutan masal nasıl seçilir, kaç dakika olmalı? Tüm rehberler