Keloğlan Masalı

Keloğlan Masalı

Keloğlan Masalları12 dk3-8 yaş

Bismillah diyerek işe başlamayı, Allah’a güvenmeyi, erken davranmayı, yardımlaşmayı ve ateş karşısında dikkatli olmayı öğretir.

Bu masal Masaldan Erdeme uygulamasında ücretsiz ve reklamsız.

App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalın konusu

Baharın gelişiyle köy meydanında büyük bir şenlik hazırlanmaktadır. Akıllı, çalışkan ve erkenci Keloğlan, annesi uyanmadan yola çıkar ve meydanda yükselen koyu dumanı fark eder. Pilav kazanlarının alev aldığını görünce köylülere haber verir; herkes el birliğiyle yangını söndürmeye çalışırken Keloğlan Allah’a dua eder ve yağmur imdatlarına yetişir. Yangının dikkatsizlikten çıktığı anlaşılır, köy halkı ateşle şaka olmayacağını öğrenir ve şenliğe devam eder. Keloğlan’ın erken davranması, cesareti, yardımlaşması ve Allah’a güvenmesi takdir edilir.

Bu masal ne öğretir?

Bismillah diyerek işe başlamayı, Allah’a güvenmeyi, erken davranmayı, yardımlaşmayı ve ateş karşısında dikkatli olmayı öğretir.

Masalın kahramanları

KeloğlanKeloğlan’ın annesiİsmail AmcaMehmet Dayı

Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz

  1. Keloğlan köy meydanında ne fark etti?
  2. Yangını söndürmeye köylülere ne yardım etti?
  3. Yangının çıkmasına ne sebep oldu?

Bu masalı uygulamada dinleyin

  • Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
  • Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
  • Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
  • Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalı izle

12 dk

Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.

Masalı oku

Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.

Bir varmış, bir yokmuş. Günlerin birbirini kovaladığı, gecelerin uykularla tatlandığı zamanlarmış. Aylar kuş gibi uçarken, yıllar su gibi akarmış. Yüce dağların ardında, uçsuz bucaksız ovaların ortasında, mavi denizden uzak ama yeşil nehre yakın bir yerde Keloğlan'ın köyü varmış. Keloğlan bir küçük oğlanmış, ufacık tefecikmiş ama çok akıllıymış.

Kalbinin güzelliğini bilmeyen, yüzünü görünce gülümsemeyen yokmuş. Bir sabah Keloğlan, her zamankinden daha erken uyanmış. Hoplayıp yatağından, “Bismillah,” diyerek çıkmış. Anacığı yan odada mışıl mışıl uyurken, yavaşça bahçeye süzülmüş. “Güneş bile daha yeni doğuyor, günün ilk ışıklarıyla uyanmak ne güzel,” demiş.

Horozlar ötmeden tavukları yemlemiş, soba daha sönmeden odunları tazelemiş. Bir yandan da, “Bugün uzun bir gün olacak,” diye düşünmüş. Peki, Keloğlan neden böyle düşünmüş dersiniz? O gün köy meydanında şenlik varmış da ondan.

Her yıl ilkbahar geldiğinde, ilk çiçekler açıp göçmen kuşlar döndüğünde köyde şenlik yapılırmış. Pilavlar dökülür, dualar edilirmiş. Yarışlar düzenlenir, kazananlar omuzlarda gezdirilirmiş. Delikanlılar cesaretini, anneler maharetini sergilermiş. Şenlik boyunca en çok da çocuklar eğlenir, mutlu olurmuş.

Keloğlan, şenliğin yapılacağı köy meydanına ilk önce gidenlerden olmak istiyormuş. Anasına seslenmiş: “Güzel anam, uykunun vakti doldu, çoktan sabah oldu. Hadi bir an evvel kalk da birlikte şenlik meydanına inelim,” demiş. Ama anası, önceki gün akşama kadar şenlikte dağıtılacak tandır gevreklerini yapmaktan çok yorgun düşmüş olacak ki hiç kıpırdamamış yerinden. Kim bilir, belki duymamış bile Keloğlan'ın sesini.

Anası rüyasında hamur yoğurup gevrek pişire dursun, bizim Keloğlan sessizce kapısını kapayıp anasının odasından çıkmış. “Anamın uyanası yok,” diye mırıldanmış. “Ben önden gidip meydanı kolaçan etsem mi acaba?” Kısa bir süre düşündükten sonra çarıklarını giymiş, düşmüş yola. Ortalık tenhaymış; galiba herkes anası gibi hâlâ uykudaymış.

Bembeyaz çiçekler açan erik ağaçlarının dallarındaki serçeler ise çoktan uyanmış. Karıncalar da topraktan başını çıkarmış. Her yerde baharın canlılığı varmış. “Ne güzel bir sabah,” demiş Keloğlan. “İlk önce şenlik meydanını ben göreceğim. Yarışları izlemek için en güzel yeri ben kapacağım,” diye sevinerek yürümeye devam etmiş.

Meydana yaklaşınca birden gözüne bir duman ilişmiş. Hem şaşırmış hem tedirgin olmuş. “Hayırdır inşallah, bu duman da nereden geliyor?” diyerek sıklaştırmış adımlarını. Bir de ne görsün, meydanı kara bulutlar gibi koyu bir duman kaplamış mı? Alev almış, yanıyor pilav kazanları.

Keloğlan yangını görünce korkudan dili tutulmuş, eli ayağı buz kesmiş. Ne yapacağını şaşırmış ama kısa bir süre sonra kendisini toplamış ve köye doğru koşmaya başlamış. Evlere yaklaşınca avazı çıktığı kadar bağırmış: “Yangın var! Kalkın komşular, yetişin köylüler! Yangın var!” Çığlıkları duyan köylüler evlerinden dışarı fırlamış.

Keloğlan eliyle meydanı işaret ediyor, bir yandan da bağırmaya devam ediyormuş. Köylüler evlerinde ne kadar kova, ibrik, bidon varsa suyla doldurmuşlar. Elden ele taşıdıkları su dolu kapları meydana ulaştırmışlar. Alevlerin üstüne boşaltarak yangını söndürmeye çalışmışlar. Ama ne mümkün! Alevler gittikçe büyümüş, meydandaki küçük tezgâhlara sıçramış.

Keloğlan can havliyle su kovaları taşımaktan yorgun düşmüş ve bir kenara çömelmiş. “Allah'ım, ne olur bize yardım et. Bu yangını söndürecek kuvvet ver, köyümüzü kurtar,” diye dua etmeye başlamış. İşte tam o sırada kel başına şıp diye bir yağmur damlası düşmüş. Başını yukarı kaldırdığında, inceden inceye yağmur yağmaya başladığını görmesin mi? “Benim güzel Allah'ım, sana sonsuz şükürler olsun!” diye sevinçle bağırarak ayağa fırlamış.

Yağmur, çaresiz kalan köylülerin imdadına yetişmiş. Nihayet alevler evlere ulaşmadan yangını söndürmüş. Tabii curcuna bitip de ortalık sakinleşince herkesi bir merak almış. “Yangın neden çıkmış?” Komşular birbirine sormaya başlamış. “Yangına kimin ihmali sebep olmuş?”

Meydanda toplanan köylülerin arasında İsmail Amca da varmış. İsmail Amca, herkesin sevdiği, saydığı hayırsever bir insanmış. Etrafındakilerin duyacağı kadar yüksek bir sesle şöyle demiş: “Allah'a şükürler olsun ki yanlarımıza ve evlerimize zarar gelmedi. Ama hepimiz çok korktuk. Evet arkadaşlar, acaba yangının sebebini bilen var mı?” İşte o an bütün gözler Keloğlan'a çevrilmiş.

Bitkin haldeki Keloğlan'ın gözleri kocaman açılmış. “Ne yani, yoksa yangına benim sebep olduğumu mu düşünüyorsunuz?” demiş. Bir yandan başını iki yana sallarken, bir yandan da anacığının eline sıkı sıkı yapışmış. “Elbette öyle düşünmüyoruz, seni suçlamıyoruz Keloğlan. Hatta iyi ki sen erkenden uyandın da bizi de kurtardın,” demiş İsmail Amca ve eklemiş: “Ama yangının nasıl çıktığını tespit etmeliyiz ki bir daha başımıza böyle bir afet gelmesin.”

Köylüler de İsmail Amca'nın sözlerini onaylamışlar. Hepsi Keloğlan'a teşekkür etmişler. Yağmuru göndererek onlara yardım eden Allah'a hep birlikte şükretmişler. Bütün bu konuşmalar ve dualar sırasında aralarından biri hiç sesini çıkarmıyor, kara kara düşünüyormuş. Meğer bu aşçıbaşı Mehmet Dayı'ymış.

Mehmet Dayı nihayet sessizliğini bozmuş ve kısık bir sesle, “Şey, çok üzgünüm. Ben şenlikte yiyeceğimiz pilavı ve kavurmayı geceden yaptım. Sabaha kadar soğumasınlar diye kazanların altında küçük bir ateş bıraktım. Galiba o ateş büyüdü ve yangına sebep oldu. Hepinizden özür dilerim,” demiş.

İsmail Amca, “Bu büyük bir hata. Tam olarak söndürmeden asla ateşin yanından ayrılmamalıydın. Neyse ki hasarımız büyük değil. Allah evlerimizi ve canlarımızı korudu. Ama bu hepimize ders olsun. Ateşle oyun olmaz,” demiş. Keloğlan rahat bir nefes almış. Demek ki yangına ihmal sebep olmuş.

O anda evlerindeki tandır ve bahçelerindeki mangal aklına gelmiş. Ateş sayesinde pek lezzetli yemekler pişiyor, soğukta güzelce ısınılıyor. Ama dikkati elden bırakmamak lazım, diye düşünmüş. Bir koşu evlerindeki tandırı kontrol edip gelmiş. Döndüğünde meydanda İsmail Amca'nın sesi yankılanıyormuş.

“Bence artık şenlik başlayabilir. Ne dersiniz ahali?” diyormuş İsmail Amca. Herkesin yüzüne bir gülümseme yayılmış. Ortalık yağmur sonrası biraz çamurluymuş. Tezgâhlar küle döndüğünden el işlerini sergilemek mümkün değilmiş.

Bu arada kazanlardaki yemeklere de is kokusu sinmiş ama bunlara hiç aldırmamışlar. Annelerin evden getirdiği enfes börekleri, gevrekleri, baklavaları afiyetle yemişler. Yarışmalar yapılmış. Gençler güreş tutmuş, çocuklar çuval yarışı yapmış. Akşam güneş batana kadar köy meydanı boşalmamış.

Nihayet eve döndüklerinde anası Keloğlan'ı kucaklamış. “Benim Keloğlan'ım, Keleşoğlum, hem çalışkan hem de fedakâr oğlum! Aferin sana. Erken kalkman sayesinde köyümüz yangından ucuz kurtuldu,” demiş. Bizim Keloğlan için anasının övgü dolu sözlerinden daha büyük ödül olur mu? Büyük bir mutlulukla, yorgun argın yatağına uzanmış.

Gözleri kapanırken şöyle mırıldanıyormuş: “Benim canım Allah'ım, seni çok seviyorum. Sen daima bizi koru. Güzel güzel uyuyalım, her sabah güzelliklere uyanalım.”

Rehber Keloğlan masalları — Anadolu’nun sevimli kahramanı, dinlenecek güzel huy masallarıyla. Tüm rehberler