Kayıp Orman Şarkısı - Mücadele Ruhu ve İyilik - Eğitici Masal Dinle

Kayıp Orman Şarkısı - Mücadele Ruhu ve İyilik - Eğitici Masal Dinle

Çoklu Zeka Geliştirici Masallar15 dk3-8 yaş

Masal, mücadele ederken cesur olmayı, dayanışmayı, iyiliği korumayı ve kötülüğe kötülükle karşılık vermemeyi öğretir.

Bu masal Masaldan Erdeme uygulamasında ücretsiz ve reklamsız.

App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalın konusu

Vera, her yaz ziyaret ettiği ormanda renklerin, kokuların ve neşenin kaybolduğunu fark eder. Zayıflayan hayvanların neden mutsuz olduğunu öğrenmek için küçük ve cesur fındık faresi Kikirik ile ormanın derinliklerine gider. Orada Ayı Hortköz’ün diğer hayvanları zorla çalıştırdığını ve ormanın dengesini bozduğunu görür. Hortköz ve arkadaşları yakalanınca hayvanlar özgürlüklerine kavuşur, ancak Kikirik intikamın da kötülük olduğunu hatırlatır. Vera, Kikirik ve dostları birlikte hareket ederek kafesleri açar ve ormana sevgi, yardımseverlik ve özgürlük duygusunu yeniden getirir.

Bu masal ne öğretir?

Masal, mücadele ederken cesur olmayı, dayanışmayı, iyiliği korumayı ve kötülüğe kötülükle karşılık vermemeyi öğretir.

Masalın kahramanları

VeraFındık faresi KikirikKaplumbağa TortiyAyı Hortköz

Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz

  1. Vera ormanda hangi değişiklikleri fark etti?
  2. Kikirik neden diğer hayvanları durdurmak istedi?
  3. Hayvanlar kafesleri açmak için nasıl birlikte çalıştı?

Bu masalı uygulamada dinleyin

  • Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
  • Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
  • Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
  • Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalı izle

15 dk

Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.

Masalı oku

Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.

Vera, dedesinin bozuk oyuncaklarla dolu evinden güç bela dışarıya fırladı ve kırları doğru pat pat koşmaya başladı. Kapıdaki “Oyuncak Tamircisi” tabelası kaybolana dek hiç mi hiç durmadı. Dedesinin oyuncak tamiri dükkânı vardı. Doğrusu, kocaman kaşık çantasıyla yürümeyi yeni öğrenmiş yavru bir dinozora benziyordu Vera.

Vera önce keçilerin zıplaya zıplaya açtığı patikadan aşağıya indi. Sonra nazik gelinciklerin rüzgârla salına salına dans edişini seyretti. Bir bulut tarlasını andıran kara hindi bağların tam ortasına puf diye atladı ve birkaçını gökyüzüne üfledi. Çekirgelerin konser verdiği sazlıkların yanından geçti. Dereye giden çamurlu bayırda şapur şupur gezindi.

Açıkçası üstünü başını temiz tutmak için hiç de çaba sarf etmedi. Dikenli böğürtlen çalılarına dikkat etti ve alıç ağacına selam verdi. Düğüne gidecek gibi süslenmiş erguvanı sımsıkı kucaklayıp hasret giderdi. Ardından gözleri şapkalı mantarları aradı. Sonra da hemen başının üstündeki yabani elmalardan birini kırtladı.

Ama tam o sırada çok üzücü bir şeyin farkına vardı. Kırdaki her şey değişmişti. Eski renkleri, eski canlılıkları, eski tatları, eski kokuları kalmamıştı. Tilki sarısı başak tarlaları bile asfalt grisinden farksızdı. Vera'nın içini bir ürperti kapladı.

Bunu hemen arkadaşı Kaplumbağa Tortiy'e sormalıydı. Kaplumbağa Tortiy'i bulmak kolay olmadı. Çünkü Tortiy, en sevdiği otları kemirmek yerine göl kenarında balık tutuyordu. Hâlbuki Tortiy balık sevmiyordu ki. Üstelik oyuncak kulesi devrilmiş bir çocuk kadar da kızgındı.

Vera şaşkınlıkla yanına yanaştı. “Bu hâlinle, Tortiy,” dedi. Tortiy, Vera'nın yüzüne bile bakmadı. Durmaksızın oflayıp pufladı. Ağzının kenarıyla kendisini rahat bırakmasını ve hemen buradan uzaklaşmasını söyledi. Balıkların kaçıp gitmesini istemezdi.

Vera, aklı daha da karışmış bir şekilde oradan ayrıldı. Şimdi kafasının içi bir arı kovanını andırıyordu. Bir sürü kötü düşünce başının üzerinde vızır vızır dolaşıyordu. Tam da bu sırada kuşların yorgunluktan uçamayacak kadar halsiz düştüklerini gördü. Sincapların ise buldukları yemişleri aynı yöne doğru götürmeye çalıştıklarını gördü.

Tüm hayvanlar mutsuzdu, zayıflamışlardı ve sanki günlerdir uyumuyorlardı. Vera düşünmek için küçük bir taşın üstüne oturdu. Bu sırada ayağının altında ufacık bir hareketlilik oldu. Sanki bir ayağını gıdıklıyordu. Vera ayağını kaldırdı. Altından küçücük bir fındık faresi fır diye fırladı.

Vera irkildi, irkilmesini ama fındık faresi çoktan gözlerini gözlerine dikmişti. Vera bu ısrarlı bakışlar yüzünden hiçbir yere gidemedi. Önce fındık faresi, “Kiki kiki,” dedi. “Merhaba, ben fındık faresi Kikirik. Sen kimsin?” Sonra da Vera, “Kiki kiki,” dedi. “Şey, ben Vera. Her yaz buraya gelirim. Çünkü bir doğa kaşifiyim. Ama galiba sen yenisin.”

Fare Kikirik ise, “Evet,” dedi. Geliri çok zaman geçmedi. Kikirik'e alışınca ona ormandakilere neler olduğunu sordu. Kikirik'in anlattıklarını duyunca Vera'nın içi kış yutmuş gibi soğudu. “Irrr,” deyip dişlerini birbirine vurdu.

Bunların hiçbiri gerçek olamazdı. Herhâlde bu bir şakaydı. Ama Kikirik sözünü bitirdiğinde ne kahkaha attı ne de etrafta bunun bir kamera şakası olduğuna dair bir kamera vardı. Sonunda Vera inanmıştı ve o korkunç yeri görmeye karar verdi. Kikirik'e birlikte gitmeyi teklif etti.

Gidene dek çıt bile çıkarmadılar. Yavaş yavaş ormanın derinliklerine doğru yol aldılar. Hatta o kadar dikkatli davrandılar ki bir böcek hıçkırsa sesi duyulurdu. Buna rağmen ikisi de etrafı gözleyip durdu. Kikirik, bir fındık faresi olmasına rağmen korkusuzca hareket ediyordu.

Baksanıza, herkesten farklı davranıyordu. Oysaki tüm hayvanların gözlerindeki ışık kaybolmuştu. Kocaman olanları bile mutsuzluk içinde bir o yana bir bu yana savrulup duruyordu. Fındık faresi Kikirik hariç. O, ormanın en küçük hayvanlarındandı ama hepsinden daha cesurdu.

Bir süre sonra ikisi de o dehşet verici yere vardı. Vera usulca yaprakları araladı ancak gördüklerine bir türlü inanamadı. Yoksa bu bir rüya mıydı? Önce gözlerini kapayıp açtı. Sonra birkaç kere kurbağa yürüyüşü yaptı. Ardından kollarını çırparak bir kuş gibi uçmaya çalıştı.

Elleri üzerinde yürümeye çabalasa da hemen büm diye yere yapıştı. Evet, evet, gördüklerinin gerçek olduğu apaçık ortadaydı. Baksanıza! Ayı Hortköz herkese emirler yağdırıyor. Arkadaşlarıyla birlikte diğer hayvanlara zorbaca davranıyordu. Dediklerini kabul etmeyeni ise tehdit ediyordu.

Porsuklar ile flamingoları duş başlığı olarak kullanıyordu. Kurbağalarsa “Bırak, bırak, bırak!”layarak sabah akşam ayılara konser veriyordu. Terzi karıncaları ve ipek böceklerini kendilerine havalı kıyafetler dikmeleri için zorlamışlardı. Kıyafetlerini ise geyiklerin boynuzlarına asmışlar.

Ateş böceklerini gece lambası olsun diye kavanoza tıkıştırmışlardı. Yumuşak kürklü pofuduk tavşanlarla da ayakkabılarını parlatıyorlardı. Hortköz ve arkadaşları kirpileri tarak, kunduzları tırnak makası, pelikanın gagasını ise çöp kutusu yapmışlardı. Yılansa börek açmak için oklava olarak kullanılmaktan artık çok sıkılmıştı. Un burnuna kaçıyor, sürekli onu hapşırtıyordu.

Hayvanlar kendi işlerini yapamaz, sürekli ayılarla ilgilenir olmuşlardı. Ormandaki denge bozulmuş, yavaş yavaş tüm renkler, melodiler kaybolmuştu. O anda Vera, ormanın eski hâlini ne kadar çok özlediğini fark etti. Mesela şehirdeki hiçbir meyve buradakiler kadar leziz değildi. Oradaki baharlar buradakilere hiç benzemezdi.

Oysaki her yaz geldiğinde ne kadar eğlenirdi ormanda. Ama Hortközler yüzünden ormanda diğer hayvanlar zayıflarken Hortköz ve arkadaşları giderek şişmanlıyordu. Hatırlasanıza, Kaplumbağa Tortiy bile onlar için balık avlıyordu. Ama işte her şey sonsuza kadar sürmüyordu. Bu Hortköz'ün zorbalık krallığı bile olsa öyle.

Kikirik ve Vera, Hortköz ve arkadaşlarını izlerken her yer birden onlarca insanla doldu. Ellerinde ağlar, arabalarında ise kafesler vardı. Bu insanlar hayvanat bahçesi görevlileriydi. Sonuçta böyle besili, böyle bakımlı, böyle güzel kıyafetleri olan ayıları sergilemeyi kim istemezdi? Ayıların bu türlüsü görülmüş şey değildi.

Vera şaşkınlığını üzerinden atamadan Kikirik, “Kik kik kik,” diyerek arkadaşlarını çağırdı. Kısa sürede her yer Kikirik gibi yüzlerce fındık faresiyle kaynadı. Gaza gelip boks eldiveni veya süper kahraman pelerini giyenler bile vardı. Hemen ileride ise toz duman birbirine karışmış, Ayı Hortköz'ün feryatları yeri göğü gümbürdetmeye başlamıştı.

Ayılar hem şaşkınlıktan hem de tembelleştiklerinden kaçmayı başaramamışlardı. İnsanlar onları çoktan kafeslere kapatmıştı. Şimdi hepsinin hâli perişan, gözleri yaşlıydı. En sevdiği oyuncağı elinden alınmış minik bir kediye benziyorlardı. Diğerlerinin ise keyfine diyecek yoktu.

Fındık faresi Kikirik hariç, o pek de huzurlu görünmüyordu. Kikirik, kendinden beklenmeyecek bir sesle kikirdedi. “Bu yaptığınız hiç de hoş değil,” dedi. “Görmüyor musunuz, bu insanlar Hortköz'den bile cani.” İlk başta kimse Kikirik'i umursamadı. Hepsi fareciğin bu hâline çok şaşırdı.

Ne istiyorduk işte, herkes artık özgürdü. Ama Kikirik susmadı. “Buna izin veremeyiz, biz Hortközler gibi değiliz,” diye sözünü tamamladı. Sonunda Vera ve birkaçı kendisini anladı. İnsanları durdurmak için hemen işe başladı. Ama önce daha korkunç görünmek için tükürükle kaşlarını kaldırdılar.

Sonra da kış uykusundan yeni uyanmış aç bir hayvan gibi sinirli görünmeye çalıştılar. Kargaları, kirpileri, sincapları ve daha birçok hayvanı da ikna etti. Tamam işte, bu gerçekten iyi bir ekipti. İnsanlar gitmeden hemen harekete geçmeliydi.

Kargalar, insanların kafasına tak tak minik cevizler attı. Kirpiler ise bacaklarına fiyuuu, fiyuuu ince oklar fırlattı. Kuşlardan biri kafeslerin anahtarlarını aldı. Kunduzlarsa kıtır kıtır kemirerek tüm ağları koparttı. Bu sırada sincaplar, boru tüftüflerle insanların dikkatlerini dağıttı.

Kısa sürede hayvanat bahçesi görevlileri arabalarına atlayıp gitmişti. Arkalarına bakmayı bile cesaret edememişlerdi. Muhtemelen çok uzun zaman bu olaydan bahsedemeyeceklerdi. Şimdi sıra ayıları kafeslerden çıkarmaya gelmişti. Ama hiçbir hayvan buna pek de istekli değildi.

Sonuçta Hortköz'dü bunlar, ne yapacağı belli olmazdı. Zaten kötüler de öyle birden akıllanmazdı. Gerçi Hortköz hiç de kendinde görünmüyordu. Galiba tuhaf bir şok geçiriyordu. Yoksa niye parmaklıkları öpmeye kalksındı?

Vera bu fırsattan yararlandı, kafesleri bir bir açtı. Sonra da dedesinin evine doğru koşmaya başladı. Etrafta sevginin kokusu yayıldı. Bu koku, Vera evin kapısına ulaşmadan dedesinin burnuna kadar vardı. Hatta kulaklarına kadifeden birkaç melodi bile çalındı. Bu koku sevginin, özgürlüğün, yardımseverliğin kokusuydu.

Rehber Erdem masalları — Sabır, dürüstlük, paylaşmak: değerler eğitimi için masal seçimi. Tüm rehberler