Masalın konusu
Sümeyra nine, ailesinden kalan beton yapıları yıktırıp ağaçlar, güller ve çiçeklerle küçük bir ormana dönüştürdüğü bahçesinde yaşamaktadır. Torunlarıyla dünyanın öbür ucuna yaptığı yolculuktan birkaç narin fidan getirince bahçedeki ağaçlar onları yabancı bulup paylaşılacak yağmur ve kardeşlik konusunda homurdanır. Bilge Çınar, tanıştıkça yabancılığın kalkacağını ve bağların kardeşliğe dönüşeceğini anlatır. Fidanlar kendilerini Masalveren Ağaçları olarak tanıtıp güneş battığında tüm bahçeye uyku öncesi bir masal armağan eder. Ağaçlar huzurla uykuya dalar; o günden sonra kimse yeni gelenleri dışlamaz. Hikâye, tanışmanın ve kardeşçe paylaşmanın güzelliğini taşır.
Bu masal ne öğretir?
Bu masal, kardeşliğin tanışıp bağ kurarak yabancılığı aşmayı ve birlikte güçlenmeyi öğretir.
Masalın kahramanları
Sümeyra NineBilge ÇınarMasalveren AğacıDut AğacıCeviz Ağacı
Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz
- Sümeyra ninenin bahçesinde bulunmayan ağaç hangisiydi?
- Sümeyra nine dünyanın öbür ucundan hangi ağaçları getirdi?
- “Kardeşlik dünyanın en güzel servetidir” diyen ağaç hangisiydi?
Bu masalı uygulamada dinleyin
- Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
- Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
- Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
- Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
Masalı izle
10 dk
Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.
Masalı oku
Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.
Çocuklar, siz hâlâ Sümeyra ninenin bahçesini görmediniz mi? Öyleyse çok şey kaybettiniz. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki ona bahçe demek büyük haksızlık. Minik bir orman demek çok daha doğru olur.
Sümeyra nine, ailesinden kalan arazide ne kadar beton bina varsa hepsini yıllar önce yıktırmış. Sonra işi gücü bırakıp vaktini bahçesinde geçirmeye ve ağaç dikmeye, gül yetiştirmeye, çiçek ekmeye başlamış. İşte şimdi minik bir ormana benzeyen bu bahçenin etrafında yaşayan insanlar, sabahları çiçek kokularıyla uyanıyorlar.
Gözlerini açar açmaz pencereden dışarı bakıp, “Oh, hava mis gibi, ağaçlar da ne güzel. Peki ya şu kuş sesleri yok mu?” diyorlarmış. Dışarıdan bakınca her şey çok güzel tabii. Ama bu bahçede de zaman zaman sıkıntılar olmuyor değil.
Mesela elma ve armut, ceviz ve dut, dev gövdesiyle bahçenin en yaşlı ağacı olan Bilge Çınar bile geçen günlerde epeyce gergindi. En iyisi ben size olanları baştan anlatayım.
Sümeyra nine, torunlarının ısrarına dayanamayıp uzun bir yolculuğa çıkmıştı. Dünyanın ta öbür ucuna hem de o kadar öbür ucu ki Sümeyra nine, geldiği yeri bir daha bulamayacağını sanmış. Bahçesinden uzak kalacağını düşünüp çok korkmuştu.
Yaşlılık işte, oysa uçaklar, trenler, otobüsler ve vapurlar, elbette insanları getirdikleri gibi aldıkları yeri geride götürebilirler. Sümeyra ninenin bu uzun yolculukta oturmaktan dizleri tutulmuştu. Dünyanın öbür ucuna vardıklarında, zavallı kadıncağızın yerinden kalkması bile çok uzun sürmüştü.
Sessiz olun, yaşlıları biraz daha yakın yerleri gezmeye götürün. Sümeyra ninenin “Ay belim, aman dizim!” şeklindeki şikâyetleri, gittiği ülkede yetişen ağaçları fark edince bir anda sona erdi. Daha önce gördüğü ağaçlardan çok farklıydı bunlar. Tül gibi incecik yaprakları vardı.
Hemen araştırmaya başladı Sümeyra nine. Acaba kendi bahçesinde yaşar mıydı bu güzel ağaçlar? Torunların şehir turuna çıkma hayaliyle geldikleri bu ülkede, kendilerini ağaçlar hakkında araştırma yaparken buldular. Uzun lafın kısası, Sümeyra ninecik, gözlüğü, ilaç torbası ve yanından ayırmadığı hırkası ile evine dünyanın öbür ucundan birkaç fidanla döndü.
Uçakta tutulan ayaklarının bağı çözülmeden de bahçesine fidanları dikmeye başladı. Bahçesinin yeşil sakinlerine, “Bakın, dünyanın öbür ucundan size yeni arkadaşlar getirdim. Nasıl da güzeller, değil mi? Onlar da artık bizim büyük ailemizin birer parçası. Sizin kardeşleriniz olur mu?” demeyi de ihmal etmedi.
Sümeyra ninecik böyle tatlı tatlı konuşurken, dut ağacı çoktan homurdanmaya başlamıştı bile. “Nereden kardeşimiz oluyorlarmış? Onları hiç tanımıyoruz. Dünyanın öbür ucundan gelmişler üstelik.” Ceviz durur mu? Durmadı. O da az değildi hani.
“Yabancıları sevmem. Bahçe zaten ağaçla dolu. Ne gereği vardı şimdi?” demesin mi? “Hatırlıyor musunuz? Bahçeye ilk geldiğimde bana da surat etmiştiniz,” dedi armut.
“Ama sen uzaktan gelmemiştin. Yabancı da değildin,” diyerek savunmaya geçti elma. “Sevgili arkadaşlar, yabancılık tanışana kadar olur. Tanıdıkça bağ kurarsın, bağ kurdukça da kardeş olursun,” dedi Bilge Çınar.
“Bizim zaten burada pek çok kardeşimiz var,” dedi dut. “Biraz da olsa ne kaybedersin ki? Kardeşlik dünyanın en güzel servetidir. Büyüdükçe ve çoğaldıkça güçleniriz,” diye cevapladı Çınar.
Onlar aralarında tartışa dursun, Sümeyra yine yeni fidanlarını öpe koklaya toprağa sardı. Uzun yoldan gelen minik fidanlar derin bir uykuya daldı. Ertesi sabah gürül gürül bir yağmur yağdı.
Bütün ağaçlar ve fidanlar kana kana su içtiler. “Ne kadar yağmur yağdıysa hepsini şu yabancı fidanlar bitirdi,” dedi Ceviz. Kuyusuzluğu üzerindeydi yine. “Yağmur hepimize yetecek kadar yağdı dostum, abartma istersen,” dedi Armut.
Etraftaki huysuz homurdanmalardan ürken minik fidanlar sessizce duruyorlar ve çok da korkuyorlardı. Hiç bilmedikleri bir yere gelmişlerdi. Onların bu hâlini fark eden Bilge Çınar, “Hoş geldiniz ailemize, ben Çınar ağacıyım, tanışmak için fırsatımız olmadı,” dedi.
Dut araya girdi. “Nasıl olsun, sürekli tembel tembel uyuyup duruyorlar,” diye söylendi. “Şey, çok uzaktan geldik, yolda da susuz kalmışız biraz,” diye esnedi minik fidanlardan biri. “Bahçeniz çok güzelmiş,” dedi diğer fidan.
“Bak, bu Ceviz, şu da Dut,” diyerek onları herkesle tanıştırmaya devam etti Çınar. “Ya siz, siz kimsiniz, hadi anlatın.” “Bize Masalveren Ağacı derler. Çok eskiden ormanın bütün canlıları, büyük büyük nine ve dedelerimizden uyumadan hemen önce masallar dinlermiş. Orman uykuya onların sesiyle dalarmış.”
“Aaa, ne kadar güzel, ben masalları çok severim,” dedi Armut. Dut ve Ceviz de pek belli etmeselerdi, dikkat kesilmişlerdi. Daha önce hiç masal ağacı görmemişlerdi ne de olsa.
“Öyleyse bize bir masal anlatır mısınız?” dedi Bilge Çınar. “Tabii ki ama şimdi olmaz, güneşin batması gerek,” dedi minik fidanlardan biri. “Yaşasın, bu akşam masal var bahçemizde,” diye şenlendi Armut.
O sabah bahçenin bütün ağaçları, güneş bir an evvel batsın da masal saati gelsin diye sabırsızlıkla bekledi. Güneş usulca yaprakların üzerinden çekilip yıldızlar gökyüzünü süslediğinde, yavru masal ağacının sesi duyuldu. Bu ipeksi ses, güllerin kadife yapraklarından süzülüp ağaçlara dokundu.
“Bir varmış, bir yokmuş.” Ağaçlar sesin yumuşak dokunuşuyla birer birer gevşediler. Masalın sonunu çok merak etmelerine rağmen hemencecik uykunun kollarına düştüler.
Sümeyra ninenin minik ormanında, o günden sonra hiçbir ağaç masal dinlemeden uykuya dalmadı. Ve hiç kimse yabancı diye başkalarını dışlamadı. Çünkü yabancılık tanışana kadardı. Tanıştıkça, kaynaştıkça yabancılık kalkardı. Bilge Çınar öyle demişti.
Rehber Uyku masalı — Çocuğunuzu uyutan masal nasıl seçilir, kaç dakika olmalı? Tüm rehberler
Aynı seriden
19 dk
Çizgili Hikaye - Uyku Öncesi Çocuk Masalı - Çoklu Zeka
9 dk
Şehzade Süleyman - Uyku Öncesi Çocuk Masalı
10 dk
Dilek Kuyusu (?) - Uyku Öncesi Çocuk Masalı
7 dk
Boz Güvercin - Adalet - Uyku Öncesi Masalı
9 dk
Yaprak Böceği Yami - Uyku Öncesi Çocuk Masalı
17 dk
Sarmaşık Gezegeni - Uyku Öncesi Masalı