Minik Rakun - AKRAN ZORBAĞILI’nın Çaresini Masalla Öğreniyorum

Minik Rakun - AKRAN ZORBAĞILI’nın Çaresini Masalla Öğreniyorum

Masallar12 dk3-8 yaş

Masal, akran zorbalığı karşısında birlikte durmayı, cesareti, iyiliği ve dostluğun dönüştürücü gücünü öğretir.

Bu masal Masaldan Erdeme uygulamasında ücretsiz ve reklamsız.

App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalın konusu

Minik Rakun, kardeşi Roni ve en iyi arkadaşı Maskeli ile okula gitmek istemez; çünkü okulda arkadaşlarını korkutan ve onlara zarar veren bir zorba vardır. Anne Rakun onları dinler, okula götürür ve çocukların yaşadıklarını öğrenince orman hayvanlarını bir araya getirir. Onlara, sert ve keskin mavi bir taşın birlikte çalışılarak nasıl pürüzsüzleştirildiğini anlatır. Ertesi gün hayvanlar korkmadan birlik olur. Minik Rakun zorbayı oyuna davet eder; zorbanın sert tavrı yumuşar ve yeni bir arkadaşlık başlar. Masal, zorbalık karşısında dayanışma, cesaret, iyilik ve dostluğun önemini hatırlatır.

Bu masal ne öğretir?

Masal, akran zorbalığı karşısında birlikte durmayı, cesareti, iyiliği ve dostluğun dönüştürücü gücünü öğretir.

Masalın kahramanları

Minik RakunAnne RakunRoniMaskeliOkul zorbası

Masaldan sonra çocuğunuza sorabilirsiniz

  1. Minik Rakun okula gitmekten neden korkuyordu?
  2. Anne Rakun çocuklara mavi taşla ilgili hangi hikâyeyi anlattı?
  3. Minik Rakun zorbayı arkadaşlığa nasıl davet etti?

Bu masalı uygulamada dinleyin

  • Araya reklam girmez; masal bitince başka bir videoya geçmez.
  • Günlük masal sınırını PIN korumalı ebeveyn bölümünden siz belirlersiniz.
  • Çocuğunuzun fikrinden ona özel, resimli ve seslendirilmiş masal oluşturursunuz; her ay bir tanesi ücretsiz.
  • Hesap açmanız gerekmez. iPhone, iPad ve Android’de.
App Store’dan indirin Google Play’den indirin

Masalı izle

12 dk

Oynat’a bastığınızda video YouTube’dan (Google) yüklenir; o ana kadar bu sayfada YouTube’dan hiçbir şey yüklenmez (gizlilik politikası, Bölüm 12). YouTube reklam gösterebilir; uygulamada reklam yoktur. Masalı YouTube kanalımızda da izleyebilirsiniz.

Masalı oku

Masalın anlatımı, yazıya geçirilmiş hâliyle. Uygulamada kelimeler anlatımla birlikte vurgulanır.

Minik Rakun kederli görünüyordu. Ağacındaki kovuğun önüne oturdu. Erkek kardeşi Roni ve en iyi arkadaşı Maskeli de yanındaydılar. “Okula gitmek istemiyoruz,” dedi Minik Rakun annesine. “Seninle birlikte evde kalmak istiyoruz, lütfen. Seninle birlikte evde kalabilir miyiz?”

“Aa, okulu sevdiğinizi sanıyordum,” dedi Anne Rakun. “Seviyoruz,” diye yanıt verdi Minik Rakun. “E o zaman neden benimle birlikte evde kalmak istiyorsunuz?” Minik Rakun başını eğdi ve ayağını sürüdü. “Şey, e, bi, jo, va, okula,” diye açıkladı boğuk bir mırıltıyla.

Anne Rakun uzanarak şefkatli bir el hareketiyle Minik Rakun'un başını kaldırdı. “Ne söyledin, anlayamadım.” Minik Rakun annesinin sevgi dolu gözlerinin içine bakarak yutkundu. “Şey, okulda bir zorba var.” “Ve çok korkunç!” diye bağırdı Roni. “Hem iri hem de kaba. Ayaklarında ve ellerinde dev gibi tırnakları var,” diye ekledi.

“Ve sipsivri dişleri!” diye haykırdı Minik Rakun. “Burnundan alev püskürtüyor. Yoluna çıkacak olursan yüzüne basar ve seni bir sinek gibi ezer.” “Evet, bir sinek gibi,” diye onu tekrarladı Roni. “Aa, kulağı çok korkunç geliyor,” dedi Anne Rakun. “Zorbalar çok zor olabilirler.”

“Bakın, size ne söyleyeceğim,” dedi korkmuş arkadaşları. “Sizi okula götüreceğim, sonra da okuldan alacağım. Daha sonra bu zorba hakkında ne yapacağımıza karar veririz.” Rakunlar okul ağacına ulaştıkları zaman Minik Rakun annesinin koluna asıldı. “İşte, işte o zorba orada.” Titreyen parmağıyla göletin yakınındaki rakunu işaret etti. “Korkunç değil mi? Gördüğün en korkunç zorba değil mi?”

“Aa, evet öyle,” diye fısıldadı Anne Rakun. “Ama bu sorunu çözebileceğimize eminim.” Ayrılmadan önce şefkatle Minik Rakun'un yüzünü okşadı ve Roni'nin burnunu gıdıkladı. Çocuklara cesur olun diyerek hepsinin avucunun içine rahatlatıcı bir öpücük kondurdu. Herkesin avucunu açtı, içine bir öpücük koydu. Arkadaşın avucunu açtı, içine bir öpücük kondurdu.

Okuldan sonra Minik Rakun, Roni ve Maskeli, Anne Rakun'a zorbanın ders arasında sınıf arkadaşlarını nasıl rahatsız ettiğini anlattılar. Önce sincabın elindeki topu kaparak patlattı. Sonra oyun bahçesindeki basamakların tepesine çıkarak fare kardeşin parmaklarını sıkıştırdı ve fare kardeş yere düştü. Sonra da kirpi kardeşi korkuttu. O da kokarcanın yoluna çıktı.

Bu sefer de korkan kokarca panik oldu ve her yanı kokuttu. Baykuş öğretmen bile bu zorbaya terbiyeli davranmasını öğretemiyor. “Bazen hayvanlar zorbalık yaparlar çünkü başka türlü davranmasını bilmezler,” diye açıkladı Anne Rakun. “Ama sanırım tüm bunları değiştirmenin bir yolu var. Gidin, arkadaşlarınızı bizim ağacımıza çağırın. Bir hikâye anlatmak istiyorum.”

Birkaç dakika sonra genç ve meraklı orman hayvanlarından oluşan kalabalık, rakunların ağaç evinin dibinde toplandı ve Anne Rakun öyküsüne başladı. “Bir zamanlar, çocuklar, gizli bir orman varmış ve her tarafı sarı taşlarla doluymuş. Bu taşların yüzü yuvarlak ve parlakmış. Kimileri büyük, kimileri de küçükmüş ve hepsi elle tutulabilecek kadar pürüzsüzmüş. Ormandaki tüm hayvanlar bu taşları toplar ve onlara değer verirmiş.”

“Bir gün hayvanlardan biri mavi bir taş bulmuş. Daha önce mavi taş gören bir hayvan olmadığı için bu çok heyecan vericiymiş. Ama mavi taş sert ve matmış, hem cilalı değilmiş hem de parlamıyormuş. Ayrıca sipsivri köşeleri, keskin kenarları varmış ve tutması çok zormuş. Hayvanlar patilerini acıtmamaya dikkat ederek mavi taşı ormanın merkezine taşımışlar ve herkes görebilsin diye bir ağaç kütüğünün üzerine yerleştirmişler.”

“Dikkatle incelemişler. ‘Belki mavi olmasının nedeni topraktan çok erken çıkmış olmasıdır,’ demiş tilki. Böylece hayvanlar günlerce sararmasını bekleyerek mavi taşı gözlemişler. Haftalar geçmiş, günler geçmiş ama taşın mavi rengi değişmemiş. Sipsivri köşeleri ve keskin kenarları yumuşamamış.”

“Çok bilgili olan yılan, ‘Bence bu taş, mavi olması gerektiği için mavi renklidir,’ demiş. ‘Mavi taşa mavi renkli olduğu için değer vermeliyiz. Ama sarı taşlarımızı ellerimizle tuttuğumuz gibi bu taşı da elimize almak istiyorsak, dış kabuğunu yumuşatmak için hep birlikte çalışmalıyız.’ Bu kararı almışlar.”

“Sonra ilk önce ağaçkakanlar işe koyulmuşlar ve gagalarıyla mavi taşın sipsivri köşelerini törpülemişler. Sonra sincaplar taşı burunlarıyla yuvarlamışlar. Öbür hayvanlar taşı ağaç gövdelerine ve uzun tüylerine sürterek cilalamışlar. Zamanla mavi taş da sarı taşlar kadar parlak ve pürüzsüz olmuş.”

Anne Rakun, hikâyesini dinleyen genç hayvanlara gülümsedi. “Okulumuzdaki zorba da aynı mavi taş gibi, çocuklar,” diye açıkladı Minik Rakun'a ve sınıf arkadaşlarına. “O bir zorba. Ama el birliğiyle çalışırsanız zorba tavırlarını yumuşatabileceğinizi düşünüyorum.”

Ertesi gün okulda ders arası zili çaldığı zaman tüm minik hayvanlar birlikte dışarıya çıktılar. Birbirlerine yakın durdular ve zorbanın yanına büyük, güvenli bir sürü olarak gittiler. En öndeki Minik Rakun'un elinde de top vardı. Zorba onlara önce gözlerinde bir parıltıyla baktı ve “Birinizi yakalayacağım,” diye düşündü.

Ama hepsi birden hiçbir korku belirtisi göstermeden giderek yaklaştıkça zorbanın ifadesi de değişti. Gözleri büyüdü, ağzı açık kaldı, dizlerinin gücü tükendi ve titremeye başladı. Artık korkmaya başlayan zorbanın kendisiydi. İnlemeye ve sızlanmaya başladı. “Beni yakalayacaklar.” Ama kaçabileceği bir yer yoktu.

Sırtını ağaca dayamış, oracıkta öyle duruyor ve sürü hâlindeki sınıf arkadaşları giderek yaklaşıyordu. Sonunda Minik Rakun, tir tir titreyen zorbayla burun buruna geldi. Gözlerini kıstı ve minik tüylü yüzüne el verdiğince sert baktı. Sonra hiç duraklamadan topu uzattı. Gözlerini dimdik zorbanın gözlerine dikti ve “Oynamak ister misin?” diye sordu.

“Haha!” diye şaşırdı, titremesi kesilen zorba. Gülen ve kendisine dostluk sunan sınıf arkadaşlarına baktı. “Benim sizinle oynamamı mı istiyorsunuz?” diye sordu. Çok mutlu olmuştu. Topu yumuşak bir hareketle Minik Rakun'un elinden aldı. “Olur,” dedi arkadaşlarına. “Oynayacağım.” Kısacık bir sürede sert tavırları yumuşamış, zorba arkadaşı oluvermişti.

Artık kimseye zorbalık yapmaya ihtiyacı yoktu. İyilik ve dostluk ne güzel bir şeydi. Minik Rakun orman yoluna doğru baktı. Onları izleyen ve gülümseyen annesini gördü. Annesi avcuna bir öpücük bırakarak oğluna yolladı. Minik Rakun da aynısını yaptıktan sonra oyuna katıldı.

Rehber Erdem masalları — Sabır, dürüstlük, paylaşmak: değerler eğitimi için masal seçimi. Tüm rehberler